Co warto wiedzieć
Opiekunowie szczeniąt dużych ras pytają zwykle o dwie rzeczy: czy dysplazja jest dziedziczna i czy pies będzie musiał przejść operację. Badania dają na pierwsze pytanie dość jasną odpowiedź, na drugie znacznie mniej pewną.
Przegląd z 2015 roku opisuje dysplazję stawów biodrowych jako zaburzenie rozwojowe uwarunkowane wieloma genami i wieloma czynnikami [1]. Przy dysplazji łokcia autorzy przeglądu systematycznego z 2019 roku zwracają uwagę na niedopasowanie powierzchni stawowych. Piszą, że odgrywa ono istotną rolę w rozwoju choroby, a jego rozpoznanie bywa trudne [5].
Ten tekst nie podaje nazw leków ani dawek. Leczenie dobiera lekarz weterynarii.
Co pokazują badania
Geny mają znaczenie, ale nie działają same. Badanie genetyczne z 2021 roku objęło owczarki niemieckie z Wielkiej Brytanii i Szwecji oraz dane z Finlandii [2]. Potwierdziło złożone podłoże genetyczne dysplazji biodrowej. Większość znalezionych miejsc w genomie związanych z ryzykiem była specyficzna dla danej populacji [2]. Trudno więc liczyć na jeden prosty test genetyczny dla wszystkich psów.
Selekcja hodowlana wiązała się z poprawą. Analiza bazy danych amerykańskiej Orthopedic Foundation for Animals z lat 1970–2015 objęła 60 ras i ponad milion ocen stawów biodrowych oraz ponad 275 tysięcy ocen łokci [3]. Wieloletnia selekcja na podstawie oceny budowy stawów wiązała się ze zmniejszeniem genetycznej podatności na chorobę, ale w różnym stopniu w poszczególnych rasach [3]. Autorzy podkreślają, że programy hodowlane muszą być dopasowane do rasy, a ocena budowy stawów pozostaje obecnie dostępną strategią [3]. Dwie osoby z zespołu autorów pełnią funkcje w tej organizacji [3].
Masa ciała. W badaniu przekrojowym 15 742 psów czterech ras (owczarek niemiecki, golden retriever, labrador retriever, rottweiler) masa ciała i luźność stawu biodrowego wiązały się ze zmianami zwyrodnieniowymi we wszystkich czterech rasach [4]. Owczarki niemieckie miały wyższe ryzyko takich zmian niż psy trzech pozostałych ras razem [4]. Przegląd z 2015 roku wymienia utrzymywanie właściwej masy ciała przez całe życie jako jedną z najbardziej obiecujących metod zapobiegania [1].
Leczenie: zachowawcze i operacyjne. Przegląd z 2015 roku podaje, że objawy dysplazji biodrowej łagodzi się leczeniem zachowawczym, a operacje wykonuje się, by zapobiec zmianom w stawie lub przywrócić jego funkcję [1]. Przegląd systematyczny z 2014 roku znalazł 477 publikacji o leczeniu operacyjnym i włączył 17 z nich [6]. Autorzy stwierdzili, że niewiele prac dostarczało mocnych dowodów pozwalających ocenić skuteczność zabiegów [6].
Endoproteza czy resekcja głowy kości udowej. Podsumowanie wiedzy w Veterinary Evidence z 2022 roku objęło dwanaście prac, w tym jeden przegląd systematyczny [7]. Według podsumowania obie metody mogą zmniejszać ból, ale trudno rozstrzygnąć, czy endoproteza stawu biodrowego lepiej łagodzi ból w dłuższym czasie niż resekcja głowy i szyjki kości udowej [7]. Siłę dowodów oceniono jako słabą [7].
Na co uważać
Nie traktuj wyniku jednego badania jako gwarancji. Porównania metod operacyjnych opierają się na nielicznych mocnych badaniach [6], [7].
Kupując szczenię, pytaj o wyniki oceny stawów rodziców. Analiza bazy hodowlanej wskazuje, że selekcja wiązała się z poprawą, ale jej efekt różnił się między rasami [3].
Nadwaga to czynnik, na który masz wpływ. Masa ciała wiązała się ze zmianami zwyrodnieniowymi w stawach biodrowych psów czterech dużych ras [4].
Rozpoznanie dysplazji łokcia bywa trudne [5]. Jeśli pierwsze badanie niczego nie wyjaśnia, a Ty nadal masz wątpliwości, zapytaj o dalszą diagnostykę.
Co zrobić teraz
- Przed zakupem szczenięcia poproś hodowcę o wyniki oceny stawów biodrowych i łokciowych obojga rodziców.
- Dbaj o prawidłową masę ciała psa od szczenięctwa. Zapytaj lekarza, jak ją oceniać.
- Jeśli niepokoi Cię sposób, w jaki pies się porusza, umów wizytę ortopedyczną.
- Gdy lekarz proponuje operację, zapytaj o leczenie zachowawcze, o różnice między metodami i o to, jak będzie wyglądać rehabilitacja.
- Jeśli planujesz hodowlę, zapytaj lekarza o ocenę stawów na zdjęciu RTG i o to, jak udokumentować jej wynik.
Źródła
- Schachner ER, Lopez MJ. Diagnosis, prevention, and management of canine hip dysplasia: a review. Vet Med (Auckl). 2015. PMID 30101105 · DOI 10.2147/VMRR.S53266
- Wang S, Strandberg E, Arvelius P, Clements DN, Wiener P, Friedrich J. Genome-wide association studies for canine hip dysplasia in single and multiple populations - implications and potential novel risk loci. BMC Genomics. 2021. PMID 34474664 · DOI 10.1186/s12864-021-07945-z
- Oberbauer AM, Keller GG, Famula TR. Long-term genetic selection reduced prevalence of hip and elbow dysplasia in 60 dog breeds. PLoS One. 2017. PMID 28234985 · DOI 10.1371/journal.pone.0172918
- Smith GK, Mayhew PD, Kapatkin AS, McKelvie PJ, Shofer FS, Gregor TP. Evaluation of risk factors for degenerative joint disease associated with hip dysplasia in German Shepherd Dogs, Golden Retrievers, Labrador Retrievers, and Rottweilers. J Am Vet Med Assoc. 2001. PMID 11767921 · DOI 10.2460/javma.2001.219.1719
- Alves-Pimenta S, Ginja MM, Colaço B. Role of Elbow Incongruity in Canine Elbow Dysplasia: Advances in Diagnostics and Biomechanics. Vet Comp Orthop Traumatol. 2019. PMID 30703814 · DOI 10.1055/s-0038-1677513
- Bergh MS, Budsberg SC. A systematic review of the literature describing the efficacy of surgical treatments for canine hip dysplasia (1948-2012). Vet Surg. 2014. PMID 24837650 · DOI 10.1111/j.1532-950X.2014.12208.x
- Rehnblom E, Gordon-Evans WJ. Are dogs with hip dysplasia in less pain after total hip replacement than femoral head ostectomy? Vet Evid. 2022. PMID 42007296 · DOI 10.18849/ve.v7i1.388
Siła dowodów: niska. Tekst nie zastępuje porady lekarza weterynarii.