Dubaj

O zwierzęciu

Dubaj jest bardzo skryty i od początku niewiele mówił o sobie. Powszechnie został więc uznany za “co najmniej dziwaka”. Przyzwyczaił nas do swojej mimiki, która jest bardzo nieoczywista i zapewne z tego powodu dla wielu niezrozumiała, przyzwyczaił nas do swoich melancholijnych nastrojów, które obezwładniają go jak ludzi migreny, przyzwyczaił nas do tego, że gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią, że świat jest piękny, Dubaja właśnie boli łapa albo dusza. Nie przyzwyczaił się do warunków schroniskowych, choć można przyjąć, że znajduje czasem małe przyjemności, które prawdopodobnie pozwalają mu jeszcze trwać. Lubi zagrzebywać się w słomie, przysypiać na spacerze, studiować zjawiska zupełnie nieinteresujące dla reszty świata, dziwić się wszystkiemu i oczywiście dobrze zjeść, a nade wszystko ceni święty spokój. Jest świetnym kompanem do spokojnych spacerów po lesie czy polu, nie ciągnie, nie szczeka, nie rzuca się do psów, do innych żyjątek również nie żywi urazy. Dubaj najprawdopodobniej wychował się w środowisku przesyconym przemocą, co uczyniło go psem przelęknionym i bardzo ubogo wyposażonym w język wypowiedzi, w różnorodność doświadczeń i zachowań. Mimo to stara się…

Opis: Schronisko na Paluchu im. Jana Lityńskiego w Warszawie, stan na 2.11.2026. Karta w schronisku